தீபத் திருநாள்

அண்ணாமலையார்

“சீல முனிவோர்கள் செறியு மலை..
சிந்திப்பார் முன் நின்று முக்தி வழங்கு மலை..
ஞான நெறி காட்டு மலை..
ஞான முனிவோர்கள் நித்தம் நாடு மலை..

அஞ்ஞானக் கங்குல் அகற்று மலை – அன்பருக்கு
மெய்ஞானச் சோதி விளக்கு மலை
ஞானத் தபோதனரை வா என்று அழைக்கு மலை
அண்ணாமலை”

-என்றெல்லாம் போற்றப்படும் திருத்தலம் திருவண்ணாமலை எனப்படும் அருணாசலம்.

அருணாசலம் என்றால் அருணம் + அசலம் .  அருணம் என்றால் நெருப்பு. அசலம் என்றால் மலை. இது நெருப்பு மலை. அண்ணாமலை என்றால் அண்ண முடியாத மலை என்பது பொருளாகும். அண்ணுதல் என்றால் நெருங்குதல் என்பது பொருள். ஆக யாவரும் எளிதாய் நெருங்க இயலாத பரம் பொருளே இங்கு அண்ணாமலையாய், அருணாசலமாய் வீற்றிருக்கிறார்.

இம்மலையின் மிக முக்கிய சிறப்பு இங்கு ஏற்றப்படும் கார்த்திகை தீபத் திருவிழா. இந்தத் திருவிழாவிற்கு ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை கூறப்படுகிறது.

கைலாயத்தில் ஈசன் ஏகாந்த தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்த போது உமை, ஈசனின் பின்புறமாய் வந்து நின்று விளையாட்டாய் அவர் இரு கண்களைப் பொத்தினாள்.அதனால் உலகம் இருண்டது. ஈசனின் வல, இடக் கண்களான சந்திர, சூரியர்கள் களையிழந்தனர். நெற்றிக் கண்ணாகிய அக்னியும் அன்னையின் கைவிரல் பட்டுக் குளிர்ந்து போனது. அதனால் வேள்விகள் தடைப்பட்டன. யாகங்களும், பூஜைகளும் இல்லாமல் போயின. உலகத்தில் அருள் ஒழிந்தது. இருள் சூழ்ந்தது. உலகங்கள் இருண்டதால் முனிவர்களும், தேவர்களும் அஞ்சினர். மதி மயங்கினர். கடமைகளை மறந்து முடங்கினர். அதனால் உலகம் தன் நிலையிலிருந்து தவறியது.

அடி அண்ணாமலையில் இருந்து…

இதனால் சினம் கொண்டார் ஈசன். உமை விளையாட்டாய் இந்தச் செயலைச் செய்திருந்தாலும் அது மிகப் பெரிய தவறு என்பதால், அன்னையைச் சபித்தார்.

அன்னை அஞ்சி நடுங்கி பிழை பொறுக்குமாறு வேண்ட, “ தேவி, நீ விளையாட்டாகச் செய்தாலும் தவறு, தவறுதான். ஆதலால் நீ பூவுலகம் சென்று தவம் மேற்கொள்வாயாக! தக்க காலத்தில் யாம் வந்து உம்மை ஆட்கொள்வோம்’ என்று கட்டளையிட்டார்.

அன்னையும் அவ்வாறே ஈசனின் கட்டளைப்படி பூவலகிற்கு வந்து தவம் செய்ய ஆரம்பித்தாள்.  அவ்வாறு அன்னை தவம் செய்து ஈசனின் அருள் பெற்று, சாப நிவர்த்தியான தலம் தான் அண்ணாமலை. சாப நிவர்த்தி மட்டுமல்ல; ஈசனின் உடலில் சரி சமமாக இடப்பாகம் பெற்றாள். அன்னை கார்த்திகை மாதத்தில் கார்த்திகை விரதம் இருந்து, கார்த்திகை நட்சத்திரத்தில் ஈசனின் இடப்பாகம் பெற்ற அந்த நன்னாள் தான் கார்த்திகை தீபப் பெருநாளாகக் கொண்டாடப்படுகிறது ”எனக்கு நீங்கள் ஒளியுருவாகக் காட்சி தந்து ஆட்கொண்டது போல், வருடா வருடம் இது போல் ஒளியுருவாகத் தோன்றி உலகினரை உய்விக்க வேண்டும்” என உமை வேண்டிக் கொள்ள, ஈசனும் சம்மதித்தார். அதுவே தீபத் திருநாளாக அன்று முதல் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.

கார்த்திகைக்குக் கார்த்திகை நாள் ஒரு ஜோதி

மலை நுனியில் காட்டா நிற்போம்

வாய்த்து வந்த சுடர்காணில்

பசிபிணி இல்லாது உலகில் மன்னி வாழ்வார்

பார்த்தவர்க்கும் அருந்தவர்க்கும் இடையூறு

தவிரும் இது பணிந்தோர் கண்டோர்

கோத்திரத்தில் இருபத்துஓர் தலைமுறைக்கு

முத்திவரம் கொடுப்போம் என்றார்

– என இதை அருணாசல புராணம் சுட்டுகிறது.

அம்பாள்

“புத்திதரும் தீபம் நல்லபுத்திரசம் பத்துமுண்டாம்

சித்திதரும் தீபம் சிவதீபம் – சக்திக்கு

உயிராகும் சோணமலை ஓங்கிவளர் ஞானப்

பயிராகும் கார்த்திகைத் தீபம்

– என்கிறது தீப வெண்பா.

அர்த்தநாரீஸ்வரர்

‘குன்றத்து உச்சிச் சுடர்’ என்று சீவக சிந்தாமணி இதன் சிறப்பை விரித்துரைக்கிறது.

”அருணாசலத்தை கார்த்திகை தீபத்தின் போது வலம் வருவது மகத்தான புண்ணிய பலனைத் தரவல்லதாகும். அருணாசலத்தில் தீபம் ஏற்றும் போது அண்ணாமலையாரையும், உண்ணாமுலையம்மனையும் தரிசித்து விட்டுச் செய்யப்படும் கிரிவலத்தினால் அதுவரை செய்த பாபங்கள் நீங்குவதுடன் மகத்தான புண்ணிய பலனும் கிடைக்கும். கிரிவலத்தினை ஒரு மண்டலம் (48 நாட்கள்) தொடர்ந்து செய்வது அவன் அதுவரை செய்த அனைத்து பாவங்களையும் நீக்கி அவனை பரிசுத்தனாக்க வல்லது. பதினோரு நாட்கள் தொடர்ந்து செய்யும் கிரிவலம் அவனுடைய வினைகளை நீக்கி, ஸகல ஸம்பத்துக்களையும் கொடுக்கும். கார்த்திகை தீபத்தன்று கிரிவலம் செய்பவனோ ஆயிரம் அசுவமேத யாகம் செய்த பலனை அடைகிறான். தீபத்தன்று சிவலிங்கத்தின் முன்னால் நெய் விளக்கு ஏற்றுபவன் வாழ்க்கை ஒளிரும். தீவினைகள் அகலும். அந்த தீபத்தை வலம் வருவனின் ஒவ்வொரு அடிக்கும் அஸ்வமேத யாகம் செய்த பலனுண்டு. சகல தானம் கொடுப்பதால் ஒருவனுக்கு என்ன பலன் வருமோ, சகல தீர்த்தங்களில் நீராடினால் ஒருவனுக்கு என்ன பலன் வருமோ அது, கார்த்திகை தீபத்தை தரிசனம் செய்தாலே கிடைக்கும். கார்த்திகை மாதத்தில், கார்த்திகை நஷத்திரத்தில் சோணாசல ஷேத்திரத்தில் தீபமேற்றினால் சந்தான ப்ராப்தி உண்டாகும்.”

– என்றெல்லாம் அருணாசலத் தலவரலாறு மிகச் சிறப்பாக கார்த்திகை தீபமன்று கிரிவலம் வருவதன் சிறப்பை எடுத்துரைக்கின்றது.

கிரிவலம் வருவோம்!  கர்மவினைகளைக் களைவோம்!!

ஓம் அருணாசலேஸ்வராய நமஹ!

அண்ணாமலை எம் அண்ணா போற்றி

 கண்ணார் அமுதக் கடலே போற்றி

தொடர்புடைய பதிவுகள்

கிரிவலம்

அருணாசல மகிமை

*******************

Advertisements

சில நேரங்களில் சில நினைவுகள் – 1 – தீபாவளி


diwa1

தீபாவளி என்றதும் புத்தாடைகளும் பட்டாசு, மத்தாப்பு, இனிப்புகளும்தான் எல்லாருக்கும் நினைவுக்கு வரும். காலம் மாறி, சம்பிரதாயங்கள் மாறினாலும் உற்சாகம் மாறாத பண்டிகை தீபாவளி. ஒவ்வொருவருக்கும் தீபாவளி ஏதாவது ஒரு விதத்தில் முக்கியமான பண்டிகையாக இருக்கிறது. அதிலும் தலைதீபாவளியை யாராலும் மறக்க முடியாது. ”எதிர்பார்த்த மாதிரி தலை தீபாவளி அமையவில்லை, மாமனார் வீட்டில் சரியான கவனிப்பு இல்லை” என்பது அன்று முதல் இன்றுவரை பழைய மற்றும் புது மாப்பிள்ளைகளின் பல்லவியாக இருக்கிறது. ”உங்களுக்கு இதுவே அதிகம்” என்ற மனைவிமார்களின் முணுமுணுப்பும் தொடர்கதைதான்.

இரு வேறு தீபாவளிகளை என்னால் மறக்க முடியாது. ஒன்று நான் சிறுவனாக கிராமப் புறத்தில் இருந்தபொழுது கொண்டாடியது. மற்றது நகரத்தில் இளைஞனாக வசித்த பொழுது பாடி க்ரூப்பில் மெஷின் ஷாப் ஷட்டவுனில் விடிய விடிய வேலை பார்த்துக் கொண்டாடியது. நகரங்களைவிட கிராமப்புறங்களில் தீபாவளிக் கலகலப்பு சற்றுக் குறைவுதான். என்றாலும் கோலாகலத்துக்குப் பஞ்சமில்லை.

கிராமத்தில் நாங்கள் வசித்த வீடு மிகவும் பெரியது. வாசலில் பெரிய திண்ணை. அதில் நான்கு பெரிய தூண்கள். திண்ணையை ஒட்டி வெளியே இடப்புறம் கொஞ்சம் காலி இடம். அதில்தான் லஷ்மி மாடு கட்டப்பட்டிருக்கும். தீபாவளி சமயத்தில் மாட்டை அவிழ்த்துக் கொண்டு போய் கொல்லையில் கட்டி விடுவார்கள். வெடிச் சத்தத்தில் மாடு மிரண்டுவிடும் என்ற பயம்தான். அதற்காக பெரிய அணுகுண்டு எல்லாம் வெடிக்க மாட்டோம். வெறும் வெங்காய வெடிதான். அதிலும் சிலது வெடிக்கும். சிலது வெடிக்காது. உருண்டையாகச் சின்னப் பந்து போல் இருக்கும் அந்த வெடியை ‘கல்வெடி’ என்றும் சொல்வார்கள். ஓங்கித் தரையில் அடித்தால் ‘டமார்’ என்ற சத்தத்தோடு வெடிக்கும். ஆனால் எங்களைப் போன்ற சிறுவர்களுக்கு அதை எல்லாம் வெடிக்க அனுமதியில்லை. சித்தப்பாக்களும், மாமாக்களும் தான் மாறிமாறி வெடித்து மாமிமார், சித்திமார் முகங்களை என்னவோ பெரிய சாதனை செய்து விட்டது போலப் பார்ப்பார்கள்.

தாத்தா விடியற்காலையில் எழுந்து குளித்து விட்டு விஷ்ணு சகஸ்ரநாமத்தையும், திருவடிப் புகழ்ச்சியையும் பாராயணம் செய்து கொண்டிருப்பார். பாட்டி அடுக்களையில் கமகமவென்று வாசனையாக லேகியம் கிளறிக் கொண்டிருப்பாள். அம்மா கந்தரப்பம், வெள்ளையப்பம், இட்லி என்று பலகாரங்களைச் செய்து கொண்டிருப்பாள். அப்பா புதிய துணிமணிகள், பட்டாசுகள், லட்டு, மிக்சர், அதிரசம் என தின்பண்டங்கள் எல்லாவற்றையும் சுவாமி படங்களின் முன்னால் வைத்து, ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருப்பார். எல்லோரும் எழுந்து தயாரானதும் பாட்டி ஒவ்வொருவராகப் பெயர் சொல்லி அழைத்து, தலைக்கு எண்ணெய் தேய்ப்பார். அதுவும் மாப்பிள்ளைகள் என்றால் கொஞ்சம் ஸ்பெஷலாக நிறைய எண்ணெய் தேய்க்கப்படும். எண்ணெய் ஒழுக, ஒவ்வொருவராகக் குளிப்பதற்கு ஆயத்தமாவார்கள்.

சின்னப் பையன்களை எல்லாம் முற்றத்தில் வைத்தே, கொதிக்கக் கொதிக்க தலையில் வெந்நீரை ஊற்றி மணி மாமா குளிப்பாட்டுவார். அவருக்குச் சற்று பருத்த சரீரம். வேஷ்டியை நன்றாக மடித்துக் கொண்டு ‘வாங்கடா பயலுகளா’ என்று அதட்டலான குரலில் அழைத்து, தண்ணீரைச் சொம்பில் மொண்டு மொண்டு ஊற்றுவார். ‘ஆ, ஊ’ என்று சூடு தாங்காமல் குழந்தைகள் கத்தினாலும் பலனிருக்காது. சித்தி பையன் சீனிவாசனுக்கும் மணி மாமாவுக்கும் எப்போதுமே சற்று ஆகாது. மாமாவின் பருத்த சரீரத்தைப் பற்றி ‘மணி குண்டா! மணி குண்டா’ என்று அடிக்கடி அவர் காது படவும், படாமலும் கேலி பேசுவது அவன் வழக்கம். சந்தர்ப்பம் வாய்த்த சந்தோஷத்தில் மாமா வெந்நீரை மொண்டு மொண்டு ஊற்ற, சீனிவாசனின் காது, மூக்கு என எல்லா பாகங்களுக்குள்ளும் தண்ணீர் போய், சூடு தாளாமல் அவன் கத்திக் கொண்டிருந்தான். எப்படியாவது இந்த மாமாவைப் பழிக்குப்பழி வாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்குத் தோன்றியது அன்று தான். அதற்கு அந்தத் தீபாவளியன்றே சந்தர்ப்பமும் வாய்த்தது.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

எல்லோரும் புத்தாடை அணிந்து பட்டாசு வெடித்துக் கொண்டிருந்தனர். குழந்தைகளுக்கு மட்டும் மத்தாப்பும் புஸ்வாணமும் தான். குழந்தைகள் குதூகலத்துடன் புஸ்வாணம் கொளுத்திக் கொண்டிருக்க, குழந்தைகளோடு குழந்தையாய் மாமாவும் ஆர்வத்துடன் கலந்து கொண்டார். ‘பவர் டோன்’ என்று ஒரு வெடி. பார்க்க புஸ்வாணம் மாதிரி இருக்கும். மத்தாப்பு போல் பூமழை பொழிந்துவிட்டு திடீரென்று வெடிக்கும். அந்த வெடியை மாமா வைத்திருந்த புஸ்வாணத்தோடு கலந்து வைத்து விட்டான் சீனிவாசன். வழக்கம் போல் வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு, ஒவ்வொரு புஸ்வாணமாகக் கொளுத்தி, கம்பீரமாக அதன் அருகில் நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் மாமா. அடுத்து அவர் அதே கம்பீரத்துடன் பவர் டோனைப் பற்ற வைக்கப் போக, தள்ளி நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த சீனிவாசன் நமட்டுச் சிரிப்புடன் உள்ளே ஓடிப் போக, அந்த ’பவர் டோன்’ புஸ்வாணம் மாதிரி பூ மழை பொழிந்து விட்டு, திடீரென்று பயங்கர சத்தத்துடன் வெடித்தது. அவ்வளவு தான்; அதிர்ச்சியில் வேட்டி நழுவியது கூடத் தெரியாமல் வீட்டிற்குள் ஓடிவந்த மாமாவின் முகம் மனைவி அறைந்த மாதிரி ஆகி விட்டது. (மனைவி = பேய் என்று நீங்கள் பொருள் கொண்டால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல) அன்று முதல் இன்றுவரை மாமாவுக்கு தீபாவளி என்றாலே ஒருவித பயம். இருந்தாலும் அந்த சீனிவாசனையே பிற்காலத்தில் தனது மாப்பிள்ளையாக்கிக் கொண்டது அவரது பெருந்தன்மையா இல்லை பயமா இல்லை வேறு ஏதேனும் லௌகீகக் காரணங்களா என்பது இதுவரை யாருக்கும் புரியாத புதிர்.

தீபாவளியில் சிறுவர்கள் செய்யும் குறும்புக்கு அளவே இல்லை. நாயின் வாலில், மாட்டின் வாலில், கழுதையின் வாலில் வெடியைச் சுற்றிக் கட்டி, அதனைப் பற்ற¨வைத்து விட்டு விரட்டி விடுவது; தெருவில் யாராவது போகும்போது வெடி வைத்திருப்பது போல் பாவனை செய்வது; வேண்டுமென்றே வானத்தில் ஏதோ ராக்கெட் தெரிகிறாற் போல் கையைச் சுட்டிக் காட்டி, எல்லோரையும் பார்க்க வைத்து ஏமாற்றுவது என்று சிறுவர்களின் குறும்புகளுக்கு அளவே இல்லை. ஒருமுறை இப்படித்தான், வெள்ளை வெளேர் வேஷ்டி சட்டையுடன் தீபாவளிக்கு வந்திருந்தார் தூரத்து உறவினர் ஒருவர். அவர் வெளியில் நின்று கொண்டு மாமாவுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் சமயம், சப்தம் போடாமல், சிறுவர்கள் எல்லோரும், மாட்டுச் சாணத்தைக் குவித்து, அதில் லஷ்மி வெடியைச் சொருகிப் பற்றவைத்து விட்டார்கள். உறவினரின் ‘வெண்ணிற ஆடை’ அன்று ‘வண்ண ஆடை’யாக மாறி விட்டது. உறவினர் மற்றும் மாமாவின் முகமெல்லாம் நல்ல தொழு உரம்!

இன்னொரு முறை, சீனிவாசன் ஹார்லிக்ஸ் பாட்டிலில் வைத்துப் பற்ற வைத்த ராக்கெட், வானத்தில் பாயாமல், சரிந்து, சாதுவாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்த பரம வைதீகரான ஒரு சாஸ்திரிகளின் வேஷ்டியை நோக்கிப் பாய, அவர் என்னமோ வெடிகுண்டு தாக்கியது போல் ’அய்யோ அம்மா’ என்று அலறி, சீனிவாசனை ‘கட்டைல போறவனே! கடன்காரா! உருப்படான்!’ என்பது போன்ற வசைச் சொற்களால் அர்ச்சித்து, மாமாவிடம் புகார் செய்ய, சீனிவாசன் அடிவாங்கப் பயந்து கொண்டு, பரண் மேல் ஏறி ஒளிந்து கொள்ள, அவனைப் பிடிக்க மாமாவும் ஏற முயற்சித்து, குண்டு உடம்பால் முடியாமல் போக, ஒரே களேபரம்தான்.

கிராமத்தில், கூட்டுக் குடும்பமாக, உறவினர்கள் எல்லோரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒருவரையொருவர் வாழ்த்திக் கொண்டாடிய தீபாவளி எங்கே! இன்று அபார்ட்மெண்ட் அடுக்குகளில், ஒண்டுக் குடித்தன சந்துகளில், ஊருக்குப் போகவும் வழியில்லாமல், அங்கிருப்பவர் இங்கு வரவும் லீவ், டிக்கெட் கிடைக்காமல், கடையில் வாங்கிய இனிப்புகளுடனும், தொலைக்காட்சி அபத்தங்களுடனும், செல்போன், ஃபேஸ்புக் வாழ்த்துக்களுடன் நகரங்களில் கொண்டாடப்படும் தீபாவளி எங்கே!

diva 3

அனைவருக்கும் தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்கள்!

 நன்றி : அரவிந்த்

****